خدا و معنویتمقالات

این حسین کیست؟

 امشب شب تاسوعای امام حسین علیه السلام هست. توی اینترنت سرچ می کردم در رابطه با اینکه دنیا به امام حسین علیه السلام چطور نگاه می کنه و خیلی مطالب جالبی بود. اینکه هندوهای هندوستان چقدر ارادت دارن خدمت امام حسین علیه السلام و روی یوتیوب فیلم های عزاداری اونها رو می دیدم که سینه می زدن و خیلی ارادت خاصی نسبت به امام حسین علیه السلام دارن. ببینید فقط می خواستم در رابطه با مردانگی و بزرگی این مرد صحبت کنیم که چطور میشه مردی با اینکه صدها سال از شهید شدنش می گذره، هنوز روح او زنده هست و هنوز عاشق های خودشو داره. و اینکه یه افرادی میان میگن: ای بابا! یه اتفاقی هزار و چهارصد سال پیش افتاد و شما هنوز دارید به خاطر اون عزاداری می کنید؟ نه! اینطور نیست. امام حسین علیه السلام زنده هستن. همونطور که دکتر راجه کریشنان پرزنت قبلی هند گفته: اگر چه امام حسین علیه السلام هزار و چهارصد سال پیش کشته شد، ولی روح فناناپذیر حسین تا همین امروز در قلب ها باقی مونده. و واقعاً هم همینه.

توی فایل قبلی هم گفتم: من کوچکتر از اونی هستم که بخوام در مورد شخصیت بزرگ امام حسین علیه السلام تحلیلی گم و توضیحی بدم. فقط درک کوچیک خودمو به عنوان کسی که امام حسین رو دوست دارم، دوست داشتم امشب بگم، چون مطالب زیادی روی اینترنت هست. ببینید چطور میشه که هندوهای هندوستان بیان عاشق امام حسین علیه السلام بشن. اینکه چقدر نقل قول هایی از افراد بزرگ تاریخ در مورد امام حسین علیه السلام گفته شده. شخصیت شخصیتی هستش که مردانگی داشته. مردانگی قبلاً هم گفتیم: به سبیل کلفت و اینجور چزها نیست. یه جاهایی مرام و رفتار یک مرد اونقدر زیباست، اونقدر زیباست که تا دنیا دنیاست، اون رفتار، اون کار و یا عشق یا هر حرکتی که ساطع شده تا دنیا دنیاست، باقی می مونه.

یک داستانی در رابطه با امام حسین هست که هر وقت من این داستان رو بهش فکر می کنم گریه ام می گیره. یعنی این داستان واقعاً گریه کردن داره. خدا خیرش بده یکی از کاربران امروز اینو برای من یادآوری کردن و گفتن: این داستان یا روضه رو شنیدی؟ گفتم: بله من این داستان رو اولین بار توی مالزی بودم شنیدم. اوایلی که توبه کرده بودم، از برادرم شنیدم. اون موقع برادرم حال روحانی بسیار خوبی داشت و وقتی که داشت تعریف می کرد، خودش اشک توی چشم هاش جمع شده بود. داستانی هست که ما می خوایم ببینیم چقدر مردانگی امام حسین علیه السلام زیاده و توی بحث زناشویی چقدر مرد می تونه مردانگی داشته باشه. شب قبل از اینکه واقعه عاشورا رخ بده، دیدن که امام حسین علیه السلام داره خار و خاشاک اطراف خیمه ها رو داره تمیز می کنه، بعد حضرت زینب از ایشون می پرسه: چیکار می کنی؟ چرا داری اینجاها رو تمیز می کنی یا حسین؟ می فرمایند: دارم تمیز می کنم که فردا وقتی لشکر دشمن حمله می کنه و شماها آواره میشین و بچه ها باید بدون اطراف خیمه و خیمه هارو خراب می کنن، می خوام تیغ توی پای بچه هام نره.

مردی که خودش می دونه فردا قراره شهید بشه و فردا قراره چه خونریزی هایی در حق خودش و خانواده اش انجام بشه، حتی بع از مرگش هم به فکر اینکه وقتی فردا به بچه هاش تعرض میشه و بی احترامی میشه و می دون این طرف و اون طرف و این پدر نیست که بالا سرشون باشه، دوست داره تیغ توی پای بچه هاش نره. یعنی کسی اگه بخواد بیاد از عشق صحبت کنه در این دنیای وا نفسا، خیلی ها مدعی عشقند. خیلی آهنگ ها، فیلم های عاشقانه، آهنگ های علشقانه ای که من می میرم، عشق من! آیا کسی حاضر هست که به خاطر عشقش جون بده و جونشو بذاره کف دستش و تقدیم معشوقش کنه؟ امام حسین علیه السلام عاشق خداوند بود. و می دونست با این کارش و با قربانی کردن خودش و فرزندانش و یارانش یک واقعه ای رو در تاریخ رقم می زنه که تا دنیا دنیاست، اون شور و عشق و حرارت اون عشق باقی خواهد ماند. تا خود روز قیامت باقی خواهد ماند و هیچوقت تموم نمیشه. و هر چقدر هم دشمنان اسلام بیان تبلیغات کنن، عاشورا و اون قمه زنی ها رو بیان فیلم بگیرن و به دنیااینجوری معرفی کنن، هیچکدوم از اونها در برابر عشق واقعی و اون عشقی که در پس این واقعه وجود داشت، هیچوقت نمی تونه آتش این عشق رو خاموش کنه.

آقای جیمز کورن مؤلف تاریخ چین خیلی قشنگ میاد در مورد امام حسین صحبت می کنه. ببنید یک تاریخ نویس غربی چی می نویسه در رابطه با امام حسین علیه السلام و یارانش: امام حسین علیه السلام و یارانش هشت نوع دشمن داشتند، از چهار طرف لشکریان یزید با باران تیرهایی که بر سر اینها می بارید بودن، دشمن پنجم اینها آفتاب سوزانی بود که بدن ها رو برشته می کرد، دشمن ششم ماسه های سوزان صحرای کربلا بود که پاها رو می سوزوند و دشمن هفتم و هشتم گرسنگی و تشنگی بود که بر این لشکر کوچک غالب شده بود و چندین روز بود که آب و غذا نخورده بودن. حالا اینجاش قشنگه. ایشون میگه: در مقابل چنین جمعیت قدرتمندی که در این شرایطی که هشت تا دشمن بهشون هجوم آورده، در برابر کافرها جنگیدن، هر کس دیگه ای بیاد ادعای پهلوان بودن بکنه، در برابر اینها پهلوان پنبه ای بیش نیست! و هر کس دیگه بخواد بیاد در برابر ادعای برتر بودن بکنه، هیچ قهرمانی نمی تونه بگه ما برتر بودیم بر اینها.

یعنی میگه توی همچین شرایطی که اینها جنگیدند، هیچکس نمی تونه هیچ ادعایی بکنه که ما پیروز شدیم. ببینید یک تاریخ نویس غربی میاد چقدر قشنگ این واقعه رو می شکافه! یا مهاتما گاندی که هند رو از سلطه انگلیس نجات داد، فکر می کنید از چه کسی الهام گرفت؟ خودش مستقیماً گفته: از حسین یاد گرفتم چطور ستم ببینم ولی پیروز بشم. از حسین یاد گرفتم چطور مظلوم باشم، ولی باز پیروزی و ویکتوری رو به دست بیارم. و گفته: اگر ملت هند می خواد پیروز و موفق باشه، باید پاش رو جای پای حسین علیه السلام بگذاره. و همین کار رو هم کردن. برای اینه که در اکثر شهرهای هند، بنگلور و بقیه شهرهای هند، توی محرم عاشق های امام حسین عزاداری هایی می کنن. آقای ادوارد گیون که تاریخدان هستن، توی سقوط امپراطوری رم که در سال ۱۹۱۱ نوشته شده، صحنه غم انگیز مرگ امام حسین علیه السلام دلسوزی حتی سردترین خواننده کتاب رو هم بیدار می کنه. یعنی می خواد بگه دل سردترین خواننده کتاب هم اگه سنگ هم باشه، آب می کنه.

ببینید بزرگان تاریخ،کسانی که اهل تاریخ و اهل ادبیات و اهل شعر بودن، همشون امام حسین علیه السلام رو تقدیر کردن. اینکه یه سری پیام های منفی توی نسل جوون میان پخش می کنن که ای بابا چند سال پیش یه اتفاقی افتاد، یه جنگی بود، سر قدرت بود یا خدای نکرده یه چیزهایی رو به امام حسین علیه السلام نسبت میدن، ببنید مردی که همه هستی خودشو تقدیم کرد برای معشوقش و اومد جان خودش، فرزندان خودش رو تقدیم کرد. خیلی حرفه، واقعاً خیلی حرفه! یکی پسران خودش، عزیزان خودش رو یکی یکی از دست بده. و هر چه که اینها رو از دست می داد، انبساطش بیشتر می شد و بیشتر در عشق خداوند غوطه ور می شد. و لحظه شماری می کرد که نوبت خودش هم برسه. برای همینه که خون ایشون هنوز خشک نشده، خون امام حسین علیه السلام همیشه زنده خواهد بود. اون فداکاری که برای عشقش خداوند انجام داد، تا دنیا دنیاست باقی خواهد موند.

نمی دونم اون دولت هایی که بر علیه شیعه هستن، بر علیه امام حسین هستن، اگه فکر می کنن می تونن با پول و میدیا و رسانه ها و تبلیغات، اون آتش عشق امام حسین علیه السلام رو توی دل ها خاموش کنن، سخت در اشتباهن واقعاً. سخت در اشتباهن. یعنی واقعاً یک خیال بچگانه ایه که این آتش عشقی که برای خداوند شعله ور شد در روز عاشورا، توسط یک سری انسان بخواد خاموش بشه در دنیا. هیچوقت این اتفاق نخواهد افتاد. تا روز قیامت آتش عشق حسین زنده خواهد بود. آدم توی هر زمینه ای که بخواد از امام حسین علیه السلام درس بگیره، می تونه. اینکه گفتیم ایشون خار و خاشاک های اطراف خیمه رو تمیز می کردن که خانواده اش اذیت نشن، اینجوری می تونیم نگاه کنیم که من اینطوری باید بالای سر خانواده ام باشم که آب توی دلشون تکون نخوره.

حتی جایی که امام حسین علیه السلام می دونستن اینجا آخر خط دنیویشونه و جسمشون توی این دنیا کشته خواهد شد، ولی روحشون به زندگی ادامه خواهد داد، اینجا که دیگه آخرین جایی هست که در کنار خانواده شون هستن در بعد فیزیکی، اینجا هم هر کاری که از دستشون بر می اومد، برای رفاه خانواده انجام می داد. ما مردها یاد بگیریم که اینطور از خانواده هامون حمایت کنیم. یا حضرت زینب سلام الله علیها ایشون هم عاشق برادرش بود، عشق خداوند بود، همگام بود با امام حسین علیه السلام. می تونستن ایشون هم خانم بودن. یا خانم هایی که توی لشکر امام حسین علیه السلام بودن، اونها هم می تونستن سر ناسازگاری بذارن و بگن: ای بابا ما رو آوردی گیر انداختی توی این بیابون، ببینید اونها هم تا آخرش وایسادن. خانم های ما هم می تونن درس بگیرن اگر عاشق هستن، یه کم سختی پیش اومد، سر ناسازگاری رو نگذارن. همه اینها درسه. یعنی تا دنیا دنیاست، میشه از واقعه عاشورا درس استخراج کرد. درس گرفت، درس گرفت… برای همه زمینه های زندگی، پایداری، استقامت، همه فضیلت های بزرگ اخلاقی.

این فایل صوتی را از اینجا دانلود کنید.

[تعداد: 2    میانگین: 3/5]
برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

همچنین ببینید

بستن
بستن
بستن